Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

Intimidatie: verstrikt in eigen leugens.

22 jul 2009, 12:27

Waarover het gaat:

het ondezoek spannerder dan het verhaal zelf.



Einde april 2009 ontmoet ik op een boekenbeurs in Nederland een jonge vrouw. Als ik haar vraag of ze iets specifieks zoekt, antwoordt ze dat ze een auteur zoekt die een waar gebeurd verhaal wil schrijven.

In het kort legt ze mij uit dat het gaat om een onschuldig veroordeelde. De man die Jobé heet, was tot vijftien jaar veroordeeld, maar werd na acht jaar door het hoger gerechtshof vrijgesproken. Het vonnis luidde No case.

De vrouw, een theater scenariste die ik voortaan Elf zal noemen, geeft me het email adres van Jobé en op 09 mei stuur ik hem mijn eerste bericht waarin ik mij voorstel en mijn interesse voor zijn zaak kenbaar maak. Ik laat daarin duidelijk blijken wat mijn principes zijn, vooral onderstreept door volgende zin: "Ik haat leugens en hypocresie en ik respecteer vertrouwelijkheid en het geven woord."

Het gaat om de moord op een zeer bekende dame uit de muziekwereld. Deze bejaarde vrouw verlaat korte tijd voor haar pensioensdatum haar land om rust te vinden op een paradijselijk eiland in azië. Amper een half jaar later ontmoet ze daar een landgenoot, een zelfbenoemde zakenman die haar belooft te helpen. Twee weken na hun ontmoeting, wordt ze vermoord. Twee dagen na het vinden van haar lijk, wordt Jobé aangehouden en later veroordeeld tot vijftien jaar cel.

De omstandigheden van het onderzoek, de lange voorhechtenis en de veroordeling duiden op een onrechtvaardige en mensenonterende behandeling van de zaak, waarbij de verdachte nooit de mogelijkheid heeft gekregen om zich te verdedigen. Dat brengt mij ertoe om voor Jobé een zekere sympathiegevoel te ontwikkelen daar ik onrechtvaardigheid verafschuw. Ik laat mij als een groentje door valse argumenten verblinden. Het feit dat zoveel fouten in het onderzoek werden gemaakt, dat Jobé's rechten werden geschonden, betekent nog niet dat hij onschuldig is. Het bewijst evenmin zijn schuld.

Met deze gegevens begin ik mijn eigen speurtocht naar details over de omstandigheden van het drama. Op Fairtrials vind ik een samenvatting van de zaak. Het waardeloze onderzoek dat tot de veroordeling leidde, doet me besluiten om er een verhaal over te schrijven. Dat laat ik Jobé met een kort bericht weten: 'Ik heb ondertussen opsporingswerk gedaan op internet en zo ben ik op fairtrails gekomen waar ik een samenvatting van de zaak heb kunnen lezen. Dit volstaat om jou mede te delen dat ik bereid ben met jou over een eventueel boekproject te praten.'

Nog diezelfde dag krijg ik zijn antwoord:

'Dank je voor je bericht en ik ben echt geinteresseerd om mijn levensverhaal te laten schrijven.In gedachten denk ik aan een roman of thriller maar geen ,,ik,, verhaal. Of de mensen nu denken dat ik het gedaan heb of niet, is iets waar ik zelf echt niet mee bezig ben . Heb gedurende 8 jaar een strijd gevoerd om terug vrij te komen. Ik zal je graag voorzien van informatie als antwoord op je vragen. Ik heb tijd zat om je te schrijven en ben niet afhankelijk of er al dan niet een boek komt. Het zou echter leuk zijn om iets interessants rond mijn overkomen situatie in een boek te verwerken. Het zou me helpen als jij mij je vragen gewoon een voor een opstuurt zodat ik die dan rustig kan beantwoorden. Ben recht door zee met je en zal je niet voorliegen.'

Later hebben we nog een videoconferentie en ik maak hem nogmaals mijn standpunt duidelijk. Op het ogenblik dat ik hem schuldig beoordeel of op leugens betrap, zal ik mij in geen enkel opzicht meer verplicht voelen en het verhaal op mijn manier brengen. In ieder geval spreken we nooit over een contract noch over een overeenkomst. Hij heeft een verhaal te vertellen waarover ik een boek wil schrijven. Tegenover Jobé heb ik geen enkele verplichting, maar zoiets kan men ook een gentlemens agreement noemen. Zolang beide partijen eerlijk hun verplichtingen nakomen is dat geen probleem.

Maar het zal allemaal anders verlopen als gepland. Tijdens mijn onderzoek ontdek ik dat Jobé mij in het ootje neemt en er enkel op uit is om zijn versie van het drama te publiceren om er op een een of andere manier profijt uit te slaan. Daarbij heeft hij geen enkel gewetensbezwaar om het slachtoffer door de modder te halen. Tot midden juni blijf ik overtuigd dat Jobé eerlijk spel speelt. Hij antwoordt op alle vragen of refereert naar een dagboek dat hij kort na zijn opsluiting voor zijn advocaat had geschreven en die voor zijn verdediging moest dienen. Niemand heeft er toen enige interesse voor getoond. Wil hij daarmee nu bewijzen dat het gerecht hem toen zou vrijgesproken hebben, hadden ze kennis genomen van de inhoud ervan?

Alles verloopt vlot, totdat ik op de eerste ongerijmdheden bots.
http://www.petarmolic.be

(Wordt vervolgd)

Intimidatie om de waarheid te verdoezelen...

22 jul 2009, 12:23

Aangezien Jobé(naam veranderd door de redactie), de hoofdpersoon van dit verhaal, ons blijft bedreigen met alle mogelijke gerechtelijke stappen om ons te beletten deze roman te publiceren en nadat hij twee duidelijke dreigementen heeft verstuurd, hebben wij besloten om het ware verhaal van de drie maanden durende enquête te brengen, waarbij onze auteur heeft ontdekt hoe Jobé hem manipuleerde met onjuiste gevens en laster over derden. Hier gaat het niet om de vraag of de betrokken persoon negen jaar geleden al dan niet een moord heeft begaan (daar heeft het plaatselijke Hoger gerechtshof al uitspraak over gedaan), maar wel om het feit dat hij gedurende al die tijd de reputatie van eerlijke personen in het gedrang heeft gebracht en iook heden nog n zijn boos opzet volhardt; voor eigen profijt en om eigen twijfelachtig gedrag te rechtvaardigen.

Sinds de auteur geweigerd heeft deze onware versies te aanvaarden, probeert de man in kweste hem en zijn medewerkers te intimideren. Wij leven in een democratisch land waar vrije meningsuiting en eerlijke berichtgeving nog fundamentele rechten zijn. Het is ongehoord dat iemand van twijfelachtige geloofwaardigheid die aan de andere kant van de planeet woont, ongestraft brave burgers kan blijven kwellen. Wij hebben deze persoon een dialoog aangeboden, maar dat heeft hij genegeerd.

Toen Jobé begreep dat de auteur de ongerijmdheden in zijn scenario had ontdekt, stopte hij alle medewerking en startte meteen een actie om het verschijnen van de waarheid daarover tegen te gaan. Ondanks dat de auteur kan aantonen dat Jobé een fictief verhaal als echt wilde verkopen, gaf hij Jobé alsnog de kans om sommige van zijn beweringen te bewijzen, maar hij weigerde. Daar zoveel onschuldige personen door zijn macaber spelletje in verdacht geraakten, terwijl niet alleen het slachtoffer als een onverbeterlijke, drankzuchtige slons werd beschreven om zijn scenario steevast te maken, maar ook een auteur gedurende maanden bedrogen werd, geloven wij dat dit verhaal moet gepubliceerd worden. Nochtans hebben wij besloten om de namen van alle akteurs te veranderen, uit respect voor hun verwanten die uiteindelijk met de zaak niets uitstaans hebben. De oorspronkelijke coauteur heeft zich uit het project teruggetrokken, maar een andere auteur, Steven West die de zaak met de meeste interesse heeft gevolgd, heeft haar plaats ingenomen.

http://www.petarmolic.be

Molic

Uittreksel: Gewelddadige wereld

23 apr 2009, 14:20

Eerst overweeg ik hoe ik haar kan vermoorden, maar daarvoor is het echter te laat. De politie zal mij als eerste verdenken, en ik betwijfel dat ik goed genoeg ben om een perfecte moord te ensceneren. Wie kan dat wel? Zoekt de politie niet eerst in de onmiddellijke omgeving van het slachtoffer, te beginnen met de echtgenoot, gevolgd door familieleden, vrienden en kennissen? In mijn geval zullen ze snel een motief vinden, want de roddels zullen ongetwijfeld de politie ter ore komen. Even met de buren praten en de een of andere zal wel iets van onze ruzies opgevangen hebben.
Zelfs een perfecte moord zonder dader betekent dat ik jarenlang de hoofdverdachte zal blijven en dat de rechercheurs dan vroeg of laat wel iets zullen vinden om mij toch in beschuldiging te stellen.
Maar Maggi moet gestopt worden. Ik voel me schuldig. Scheiden? Dat zou een vlek betekenen op mijn loopbaan en Maggi kennende, weet ik dat ze een scheiding nooit zonder enig verweer zal aanvaarden. De vuile was doen voor een scheidingsrechter zal ons ruïneren. Toch moet ik haar stoppen zonder dat de naam van de familie eronder lijdt. Door onze vader is onze naam iets van betekenis geworden, en ik ben niet diegene die dat alles zal verwoesten. Daarbij denk ik vooral aan mijn broer en zijn familie. Uiteindelijk zie ik maar één oplossing.
Ik moet sterven!

Lees de rest in
Gewelddadige wereld

Over mij

23 apr 2009, 13:31

Jarenlang heb ik in de Balkan voor verschillende internationale organisaties gewerkt. Op zeker ogenblik werkte ik voor een Internationale Organisatie die zich met het fenomeen Mensenhandel in Bosnië bezighield. Door mijn nauwe contacten met autochtonen, ambtenaren tewerk gesteld bij de EU en VN, begon ik snel door te krijgen dat het geen zuiver toeval was dat de meestgezochte oorlogsmisdadigers na zovele jaren nog steeds op vrije voeten rondliepen.
Ik leefde toen bij een Bosnische familie.
De georganiseerde misdaad was een groot probleem geworden, vooral in de metropool. Het aantal bordelen steeg zienderogen en in evenredigheid doken er meer en meer meisjes op afkomstig uit het Oostblok die in vernoemde etablissementen tewergesteld waren. De meesten waren echter onvrijwillig het slachtoffer geworden van goed georganiseerde netwerken die vooral vanuit Moldavië en Romenië opereerden. IPTF hielp de plaatselijke politie in zijn strijd tegen de lucratieve slavenhandel, maar niets veranderde. Regelmatig werden er zelfs IPTF officieren naar hun land teruggestuurd omdat ze bij deze mensonterende praktijken betrokken waren. Niemand stelde zich echter de vraag waarom het aantal illegale paaldanseressen met de dag aangroeide. Een kwestie van Vraag en Aanbod. Wie kon zich dergelijke uitspattingen veroorloven? Zeker niet de plaatselijke bevolking met een gemiddeld inkomen van 300 Konvertabel Mark. (300KM=150€).
Tevens wilde ik erachterkomen waarom Karadzic zo lange tijd niet kon gevat worden? Nochtans wist iedereen in Sarajevo dat de man regelmatig naar Pale kwam. Hoe financeerde Karadzic zijn ondergedoken bestaan? Van wat leefde zijn familie? De georganiseerde misdaad was het enige logische antwoord. Snel ontdekte ik dat de night clubs rondom Sarajevo door Montenegrijnen beheerd werden. Karadzic is een Montenegrijn.
Sinds mijn pensioen, heb ik me als auteur een nieuwe toekomst uitgezocht.
Na zeven jaar onderzoek en verzamelen van getuigenissen, ontstond mijn roman Codenaam Jahorina, die ik oorspronkelijk in het Engels heb geschreven. Het is uiteindelijk een fictie geworden, maar alles is geïnspireerd door geruchten, verhalen en onverklaarbare gebeurtenissen. Deze roman zal ik binnenkort publiceren.
Ik interesseer mij voor geschiedenis, in het bijzonder de Balkan geschiedenis en spreek vijf talen.
Molic is eveneens een pseudoniem.

 

Favoriete blogs

Links