Jarenlang heb ik in de Balkan voor verschillende internationale organisaties gewerkt. Op zeker ogenblik werkte ik voor een Internationale Organisatie die zich met het fenomeen Mensenhandel in Bosnië bezighield. Door mijn nauwe contacten met autochtonen, ambtenaren tewerk gesteld bij de EU en VN, begon ik snel door te krijgen dat het geen zuiver toeval was dat de meestgezochte oorlogsmisdadigers na zovele jaren nog steeds op vrije voeten rondliepen.
Ik leefde toen bij een Bosnische familie.
De georganiseerde misdaad was een groot probleem geworden, vooral in de metropool. Het aantal bordelen steeg zienderogen en in evenredigheid doken er meer en meer meisjes op afkomstig uit het Oostblok die in vernoemde etablissementen tewergesteld waren. De meesten waren echter onvrijwillig het slachtoffer geworden van goed georganiseerde netwerken die vooral vanuit Moldavië en Romenië opereerden. IPTF hielp de plaatselijke politie in zijn strijd tegen de lucratieve slavenhandel, maar niets veranderde. Regelmatig werden er zelfs IPTF officieren naar hun land teruggestuurd omdat ze bij deze mensonterende praktijken betrokken waren. Niemand stelde zich echter de vraag waarom het aantal illegale paaldanseressen met de dag aangroeide. Een kwestie van Vraag en Aanbod. Wie kon zich dergelijke uitspattingen veroorloven? Zeker niet de plaatselijke bevolking met een gemiddeld inkomen van 300 Konvertabel Mark. (300KM=150€).
Tevens wilde ik erachterkomen waarom Karadzic zo lange tijd niet kon gevat worden? Nochtans wist iedereen in Sarajevo dat de man regelmatig naar Pale kwam. Hoe financeerde Karadzic zijn ondergedoken bestaan? Van wat leefde zijn familie? De georganiseerde misdaad was het enige logische antwoord. Snel ontdekte ik dat de night clubs rondom Sarajevo door Montenegrijnen beheerd werden. Karadzic is een Montenegrijn.
Sinds mijn pensioen, heb ik me als auteur een nieuwe toekomst uitgezocht.
Na zeven jaar onderzoek en verzamelen van getuigenissen, ontstond mijn roman Codenaam Jahorina, die ik oorspronkelijk in het Engels heb geschreven. Het is uiteindelijk een fictie geworden, maar alles is geïnspireerd door geruchten, verhalen en onverklaarbare gebeurtenissen. Deze roman zal ik binnenkort publiceren.
Ik interesseer mij voor geschiedenis, in het bijzonder de Balkan geschiedenis en spreek vijf talen.
Molic is eveneens een pseudoniem.
Stuur door
Dit is niet OK